FAQ

Jeśli w poniższym zestawieniu pytań i odpowiedzi nie ma informacji, której szukasz zadaj nam swoje pytanie za pomocą formularza kontaktowego

Standardowo przelew dokonywany jest w ciągu 24 godzin od otrzymania przez nas faktury. Na życzenie klienta realizujemy też przelewy w systemie Sorbnet i Klient otrzymuje środki w ciągu 1h.

Nie stosujemy stałej miesięcznej opłaty ryczałtowej. Prowizję płacisz tylko za faktyczny czas i wysokość kwoty finansowania. Wysokość prowizji ustalana jest indywidualnie i wynosi od 0,06% dziennie wartości brutto faktury oddanej do faktoringu. Prowizja przygotowawcza wynosi do 3% przyznanego limitu finansowania.

Nie ma określonych limitów dotyczących ilości i wartości faktur i płatników. To Klient decyduje kiedy i w jakiej kwocie przekazuje wierzytelności do finansowania w ramach przyznanego limitu faktoringowego. Nie stosujemy także ograniczeń co do ilości wykupowanych faktur.

Określony jest minimalny limit finansowania w wysokości 30 000 zł.

Nie ma określonych limitów dotyczących ilości i wartości faktur i płatników. To Klient decyduje kiedy i w jakiej kwocie przekazuje wierzytelności do finansowania w ramach przyznanego limitu faktoringowego. Nie stosujemy także ograniczeń co do ilości wykupowanych faktur.

Określony jest minimalny limit finansowania w wysokości 30 000 zł.

Tak. Fakt istnienia takiej zaległości nie jest przeszkodą uzyskaniu finansowania. Należy jednak o istnieniu i wysokości zadłużenia nas poinformować.

  • wypełniony wniosek faktoringowy,
  • dokumenty finansowe – w przypadku spółek: bilans i RZIS za ostatnie 2 lata; w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą KPiR z bieżący rok lub PIT za ostatnie 2 lata,
  • zaświadczenia z ZUS i US o stanie zobowiązań,
  • umowę (kontrakt) dotyczącą powstałej wierzytelności lub inne dokumenty będące podstawą do wystawienia księgowych dokumentów sprzedaży,
  • lista płatników, którzy mieliby być objęci faktoringiem wraz z dokumentami dotyczącymi transakcji – umowy, faktury, zamówienia, WZ,
  • w przypadku faktoringu odwrotnego i niejawnego – propozycja zabezpieczenia transakcji.
  • Przy faktoringu jawnym niepełnym standardowym zabezpieczeniem są 2 weksle in blanco kontrahenta oraz cesja wierzytelności.
  • Przy faktoringu niejawnym oraz odwrotnym wymagane jest zabezpieczenie majątkowe/rzeczowe.

Finansujemy:

  • faktury niewymagalne, których termin płatności dopiero zapadnie np. za 7 dni,
  • faktury przeterminowane/wymagalne, za które zapłacimy w terminie ustalonym z Klientem np. w ciągu 24h,
  • faktury proforma – zaliczkowe, za które zapłacimy w terminie ustalonym z Klientem np. w ciągu 24h.

Tak, we wszystkich rodzajach faktoringu faktury przesyłane są do nas drogą elektroniczną.

  • Faktoring niepełny jawny i niejawny – nasze wynagrodzenie pobieramy z dołu. Pobieramy ją ze spłaty należności dokonanej przez płatnika faktoringowego.
  • Faktoring odwrotny – prowizję płacisz nam po spłacie należności na podstawie faktury z 5-dniowym terminem płatności.

Tak. Faktoringu udzielamy również firmom działającym na rynku krócej niż 1 rok.

Tak, nie stanowi to przeszkody. Najważniejszą kwestią jest wiarygodność finansowa płatnika faktoringowego.

Tak. Do faktoringu przyjmujemy faktury z terminem płatności dłuższym niż 7 dni i krótszym niż 90 dni.

  • Przy faktoringu jawnym kontaktujemy się z płatnikiem w celu ustalenia czy wyrazi on zgodę na cesję, która jest integralną częścią tego rodzaju faktoringu.
  • Przy faktoringu niejawnym nie kontaktujemy się z płatnikiem. Sprawdzamy jedynie jego wiarygodność płatniczą w biurach informacji gospodarczej.

Sfinansujemy tą fakturę do wysokości przyznanego limitu. Po spłaceniu przez płatnika wcześniejszych faktur wypłacimy Ci pozostałą kwotę. Jednocześnie możesz złożyć wniosek o podniesienie limitu finansowego.

tak, w takim przypadku oferujemy faktoring niejawny. INDOS SA finansuje niewymagalne faktury wystawiane przez Klienta (Faktoranta), jednak nie dochodzi do przelania wynikających z nich praw. Dzięki temu Klient może skorzystać ze źródła finansowania, jakim jest faktoring, mimo umownego zakazu przelewu wierzytelności.

Po otrzymaniu wezwania do zapłaty należy uregulować należności w kwocie i terminie w nim określonym. Jeżeli nie jesteś w stanie spłacić swojego zobowiązania w określonym terminie, istnieje możliwość:

  • rozłożenia spłaty na raty

 

Jeśli chciałbyś rozłożyć spłatę na raty, należy w ciągu trzech dni od daty otrzymania korespondencji wypełnić załączoną do wezwania do zapłaty deklarację dobrowolnej zapłaty i odesłać pocztą elektroniczna oraz przesyłką pocztową na nasz adres. Na jej podstawie sporządzimy ugodę, która zapewni Ci spłatę zobowiązań w dogodny sposób.

  • rozliczenia swojego zobowiązania w inny sposób

 

Jeśli chciałbyś skorzystać z innej formy rozliczenia swoich zobowiązań, zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą i skorzystania z faktoringu, pożyczki lub windykacji należności. Prosimy o skontaktowanie się w tej sprawie w ciągu trzech dni z naszym przedstawicielem.

Wierzyciel pierwotny – Twój kontrahent scedował wierzytelność na INDOS SA lub zlecił nam windykację swoich należności. W związku z tym od momentu podpisania z nami umowy to na nas przechodzi obowiązek kontaktowania się z Tobą w celu uzgodnienia spłaty zobowiązania.

Należność musi być uregulowana do INDOS SA, ponieważ po podpisaniu umowy przez pierwotnego wierzyciela z INDOS SA to my zajmujemy się odzyskaniem wierzytelności.

Nie, zajmujemy się tylko wierzytelnościami pochodzącymi z obrotu gospodarczego.

Nie, zajmujemy się tylko wierzytelnościami pochodzącymi z obrotu gospodarczego.

Nasze jedyne wynagrodzenie to ustalana indywidualnie prowizja od odzyskanych kwot. Nie pobieramy opłaty wstępnej za przyjęcie zlecenia, ani żadnych opłat stałych. Na etapie postępowania sądowego kredytujemy części kosztów z nim związanych w tym koszty zastępstwa procesowego. Kredytujemy również koszty zastępstwa procesowego w egzekucji.

Kalkulacji prowizji dokonujemy w oparciu o kilka kryteriów, wśród których są między innymi: nominał wierzytelności, kondycja finansowa dłużnika oraz termin wymagalności. Te czynniki decydują o ilość środków, które muszą być zaangażowane w odzyskanie należności. Dlatego wysokość prowizji może być bardzo zróżnicowana i wynosić od 5 do 40% kwoty należności głównej.

Zestawienie dłużników z podaniem:

  • nr NIP-u dłużników,
  • kwoty zadłużenia (nominał, ewentualne inne koszty) i terminów płatności
  • informacji na temat etapu sprawy (przedsądowy, wystawiony tytuł wykonawczy, w egzekucji, bezskuteczna egzekucja).

Wynagrodzenie pobieramy proporcjonalnie z każdej kwoty odzyskanej od dłużnika.

  • wypełniony wniosek o pożyczkę,
  • dokumenty finansowe: bilans, RZiS, KPiR lub PIT w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą za ostatnie 2 lata,
  • zaświadczenia z ZUS i US o stanie zobowiązań,
  • propozycja zabezpieczenia transakcji,
  • informacja o źródle spłaty pożyczki.
  • NIP dłużnika.
  • kopie zamówień/umów /zleceń
  • kopie faktur
  • kopie dostawy towaru/wykonania usługi – WZ, protokół odbioru, list przewozowy
  • kserokopia potwierdzeń wpłat od dłużnika
  • inna istotna korespondencja, jeśli taka jest w Państwa posiadaniu (np. kwestionująca/uznająca wierzytelność itp.)

Kalkulacji prowizji dokonujemy w oparciu o kilka kryteriów, wśród których są między innymi: nominał wierzytelności, kondycja finansowa dłużnika oraz termin wymagalności. W związku z tym wysokość naszej prowizji jest bardzo zróżnicowana i wynosi od 10 do 40% kwoty należności głównej.

Dług wynika ze zobowiązania dłużnika wobec wierzyciela i oznacza niespełniony obowiązek pewnego świadczenia przez zobowiązanego (dłużnika) na rzecz osoby uprawnionej (wierzyciela). Świadczenie to może być zarówno pieniężne jak i rzeczowe. Przyczyną powstania długu jest opóźnienie w wykonaniu zobowiązania. Po upływie terminu wymagalności wierzyciel lub firma windykacyjna, która go reprezentuje ma prawo zwracać się do dłużnika o spłatę długu.

Przedawnienie jest tradycyjną instytucją prawa cywilnego. Reguluje ją Kodeks cywilny w art. 117-125. Roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu, co znaczy, że po upływie określonego prawem terminu nie mogą być skutecznie egzekwowane. Dla właściwego ustalenia, czy doszło do przedawnienia, konieczne jest określenie daty, od której należy liczyć przedawnienie. Zgodnie z art. 120 Kodeksu cywilnego bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

W Polsce zasadą jest, że termin przedawnienia wynosi 10 lat. Jednak od tej zasady są bardzo znaczące wyjątki. Otóż roszczenia okresowe (powtarzalne) przedawniają się z upływem lat 3. Przykładem takich roszczeń może być zapłata czynszu przy umowie najmu, zapłata raty wynagrodzenia (w wypadku umowy leasingu), zapłata renty. Tak samo roszczenia wynikające z prowadzenia działalności gospodarczej przedawniają się z upływem 3 lat.

Przepisy poświęcone poszczególnym umową mogą i przewidują oddzielne terminy przedawnienia. I tak roszczenia:

  • z umowy sprzedaży przedawniają się z upływem lat 2 (ale dotyczy to tylko roszczeń przedsiębiorców),
  • z umowy o dzieło z upływem lat 2 (od kiedy dzieło zostało oddane lub miało być oddane),
  • z umowy najmu z upływem 1 roku,
  • z umowy użyczenia upływem 1 roku,
  • z umowy rachunku bankowego z upływem lat 2,
  • z umowy zlecenia z upływem lat 2.

Bieg terminu przedawnienia ulega przerwaniu na skutek skierowania przez wierzyciela sprawy do sądu lub do organu egzekucyjnego, jak również poprzez uznanie długu przez dłużnika, czy wszczęcie mediacji. Po każdym przerwaniu termin przedawnienia biegnie na nowo. W pierwszym wymienionym przypadku (skierowanie sprawy do sądu lub komornika), termin biegnie od nowa dopiero od momentu zakończenia wskazanych postępowań.

Wymagalność roszczenia oznacza zaktualizowanie się obowiązku świadczenia. Wierzyciel ma więc prawną możliwość żądania zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności.  Datę wymagalności z reguły określa rachunek lub faktura poprzez wskazanie terminu płatności, tj. terminu, do którego mamy możliwość zapłacić, a wierzyciel nie powinien wtedy kierować sprawy do sądu, może bowiem narazić się na zarzut przedwczesności powództwa. Datą wymagalności jest zaś następny dzień roboczy, w którym wierzyciel może już podejmować działania zmierzające do przymusowego ściągnięcia należności. 

Po upływie terminu przedawnienia roszczenie nie wygasa, ale staje się tzw. zobowiązaniem naturalnym. Egzekucji długu można nadal domagać się na drodze sądowej. Jeżeli w trakcie postępowania sądowego dłużnik sam nie podniesie zarzutu przedawnienia długu zarzut ten nie jest brany pod uwagę przez sąd z urzędu.

Jeżeli jednak dłużnik powoła się na instytucję przedawnienia, wtedy sąd oddali powództwo, a dłużnik nie będzie zobowiązany do zapłaty długu. Należy jednak pamiętać, że wierzyciel nie ma obowiązku informowania dłużnika o tym, że jego długi uległy przedawnieniu.

Cechą charakterystyczną tego typu postępowania jest uproszczenie i szybkość rozpoznawania spraw. W postępowaniu nakazowym powód wnosi 1/4 wysokości opłaty sądowej ustalonej dla sprawy z chwilą wnoszenia pozwu. Ten tym postępowania dotyczy sytuacji, w której wierzyciel zamierza dochodzić swoich roszczeń pieniężnych lub świadczenia określonych rzeczy zamiennych, opierając swoje żądanie przede wszystkim na podstawie:

  • dokumentu urzędowego,
  • zaakceptowanego przez dłużnika rachunku,
  • wezwania dłużnika do zapłaty i pisemnego oświadczenia dłużnika o uznaniu długu,
    zaakceptowanego przez dłużnika żądania zapłaty, zwróconego przez bank i nie zapłaconego z powodu braku środków na rachunku bankowym,
  • weksla, czeku, warrantu lub rewersu należycie wypełnionego, których prawdziwość i treść nie nasuwają wątpliwości,
  • dołączonego do pozwu umowy, dowodu spełnienia wzajemnego świadczenia niepieniężnego oraz dowodu doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, jeżeli powód dochodzi należności zapłaty świadczenia pieniężnego lub odsetek w transakcjach handlowych określonych w ustawie z dnia 12 czerwca 2003 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. Nr 139, poz. 1323).

Domagając się wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, wierzyciel musi wykazać, iż przed skierowaniem sprawy do sądu podjął próbę polubownego rozwiązania sporu z dłużnikiem. Taką próbą będzie w szczególności wysłanie wezwania do zapłaty z zakreśleniem dłużnikowi terminu do uregulowania dłużnej należności.

Efektem postępowania jest wydanie nakazu zapłaty, który jest tytułem egzekucyjnym i wiąże się z koniecznością zaspokojenia w całości wierzyciela w przeciągu 2 tygodni od chwili doręczenia danego nakazu bądź też wniesienia własnych zarzutów, za pomocą których pozwany powinien przedstawić wszelkie zarzuty przeciwko twierdzeniom powoda, a także wskazać wszelkie okoliczności na dowód swojego stanowiska. Wniesienie zarzutów musi czynić zadość przede wszystkim wymogom formalnym, z czym wiąże się obowiązek uiszczenia przez pozwanego opłaty sądowej w wysokości 3/4 wysokości opłaty sądowej ustalonej dla sprawy w postępowaniu nakazowym.

Nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym z chwilą jego wydania stanowi tytuł zabezpieczenia wykonalny bez nadawania klauzuli wykonalności, co umożliwia wierzycielowi niemalże od razu po jego uzyskaniu podjęcie właściwych kroków zmierzających do zabezpieczenia, a następnie zaspokojenia swojego roszczenia.

Specyfika tego postępowania polega na tym, że podobnie jak przy postępowaniu nakazowym, na podstawie pozwu i dołączonych do niego dokumentów, organ sądowy wyda bez rozprawy i bez wysłuchania pozwanego nakaz zapłaty, w którym poleca pozwanemu spełnienie świadczenia. Z punktu widzenia szybkości zaspokojenia się powoda jest to postępowanie dużo korzystniejsze niż postępowanie zwykłe.

Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym sąd wydaje w trybie uproszczonym. Natomiast roszczenie musi być oczywiście udokumentowane, a przytoczone w pozwie okoliczności nie mogą budzić wątpliwości. Przy wnoszeniu pozwu w trybie upominawczym konieczne jest uiszczenie opłaty sądowej w wysokości całości opłaty należnej, jak od pozwu w trybie zwykłym, tj. opłaty stosunkowej równej 5% wartości przedmiotu sporu. Po uprawomocnieniu się nakazu zapłaty sąd zwraca powodowi ¾ uiszczonej opłaty stosunkowej, a ¼ zasądza od pozwanego. W przypadku tego postępowania, kiedy to pozwany skutecznie wniesie sprzeciw od orzeczenia sądu automatycznie traci ono moc, a postępowanie toczy się dalej w trybie zwykłym procesowym.

Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym nie może być wydany, jeżeli według treści pozwu:

  • roszczenie jest oczywiście bezzasadne;
  • przytoczone okoliczności budzą wątpliwość;
  • zaspokojenie roszczenia zależy od świadczenia wzajemnego;
  • miejsce pobytu pozwanego nie jest znane albo gdyby doręczenie mu nakazu nie mogło nastąpić w kraju (art. 499 K.p.c.).

W postępowaniu upominawczym inaczej niż w postępowaniu nakazowym, nie są wymagane jakieś szczególne dokumenty, które powinien przedstawić powód na poparcie swoich racji, na podstawie których sąd lub referendarz sądowy wyda nakaz zapłaty. Można, zatem dołączyć do pozwu na poparcie swoich racji zarówno takie dokumenty, jakie są wymagane dla wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym (np. rachunki zaakceptowane przez pozwanego, dokumenty urzędowe weksle i inne.), jak również inne dokumenty które zdaniem powoda stanowią dowód tego, że pozwany jest dłużnikiem uchylającym się od spełnienia zobowiązania (np.: rachunki lub faktury). Sąd może wydać nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w oparciu o dowód z przesłuchania stron lub świadków. Postępowanie upominawcze nie jest tak rygorystyczne odnośnie dowodów istnienia wymagalnej wierzytelności jak postępowanie nakazowe. Pozostaje jedynie wymóg dołączenia do pozwu przez powoda odpisów reklamacji lub wezwania do dobrowolnego spełnienia żądania i oświadczenia, co do stanowiska pozwanego w tym przedmiocie oraz informację lub odpisy pism świadczących o próbie wyjaśnienia spornych kwestii w drodze rokowań (art. 47912 § 2 K.p.c.). Obowiązek taki zachodzi jedynie w stosunkach między przedsiębiorcami.

Domagając się wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, wierzyciel musi wykazać, iż przed skierowaniem sprawy do sądu podjął próbę polubownego rozwiązania sporu z dłużnikiem. Taką próbą będzie w szczególności wysłanie wezwania do zapłaty z zakreśleniem dłużnikowi terminu do uregulowania dłużnej należności.

W przeciwieństwie do nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym – nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym nie stanowi tytuły zabezpieczenia ani nie jest natychmiast wykonalny.

Zajęcie komornicze jest pierwszym etapem w egzekucji z ruchomości lub wierzytelności. Dokonując zajęcia komorniczego ruchomości lub wierzytelności, komornik doręcza dłużnikowi zawiadomienie o wszczęciu egzekucji (art. 805 § 1 K.p.c.). Skutkiem zajęcia komorniczego jest to, iż wierzyciel uzyskuje prawo zaspokojenia się z ruchomości lub wierzytelności. Jednak dokonane zajęcie komornicze nie pozbawia dłużnika prawa własności zajętej ruchomości. Zgodnie natomiast z art. 847 § 1 K.p.c, komornik dokonuje zajęcia komorniczego przez wpisanie ruchomości do protokołu zajęcia.

Udział dłużnika nie jest konieczny przy zajęciu komorniczym. W wypadku nieobecności dłużnika przy tej czynności komornik powinien przywołać jednego lub dwóch świadków, chyba że zachodzi obawa, że wskutek upływu czasu na przywołanie świadków dojdzie do udaremnienia egzekucji (art. 812 § 2 K.p.c.). Opłata stosunkowa wynosi 15% wartości egzekwowanego świadczenia, jednak nie może być niższa niż 1/10 i wyższa niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jednakże w przypadku wyegzekwowania świadczenia wskutek skierowania egzekucji do wierzytelności z rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę, świadczenia z ubezpieczenia społecznego, jak również wypłacanych na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłku dla bezrobotnych, dodatku aktywizacyjnego, stypendium oraz dodatku szkoleniowego, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 8% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/20 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia.

Jest to orzeczenie sądowe wydawane na posiedzeniu niejawnym bez udziału stron wyłącznie na podstawie treści pozwu oraz dokumentów przedłożonych przez powoda. Nakaz zapłaty wydawany jest, gdy przedstawione przez powoda dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo jego racji. Orzeczenie przesyła się powodowi oraz pozwanemu, który w wyznaczonym terminie może wnieść środek zaskarżenia. Niezaskarżony nakaz zapłaty ma skutki prawomocnego wyroku.

Brak zapłaty wierzytelności pieniężnej skutkuje możliwością naliczenia przez wierzyciela odsetek za opóźnienie. Naliczanie następuje od dnia następnego po terminie płatności. Wyróżnić można 4 rodzaje takich odsetek.

Po pierwsze, odsetki ustawowe za opóźnienie, tj. takie, których sposób wyliczenia precyzuje Kodeks Cywilny (są one w stosunku rocznym równym sumie stopy referencyjnej NBP i 5,5 punktów procentowych, jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona – obecnie wynoszą 7%).

Po drugie, odsetki maksymalne za opóźnienie, tj. w najwyższej dopuszczalnej wysokości (w stosunku rocznym odpowiadają dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie).

Po trzecie, odsetku umowne za opóźnienie, tj. w wysokości ustalonej przez strony transakcji handlowej, nie mogą być wyższe niż odsetki maksymalne za opóźnienie – obecnie nie mogą przekroczyć 14% w stosunku rocznym.

Po czwarte wreszcie, odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, tj. takie, które wynikają z zapisów Ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych i dotyczą wyłącznie stosunków pomiędzy przedsiębiorcami (w wysokości równej sumie stopy referencyjnej NBP i 8 punktów procentowych – obecnie wynoszą 9,5% w skali roku).