FAQ

Jeśli w poniższym zestawieniu pytań i odpowiedzi nie ma informacji, której szukasz zadaj nam swoje pytanie za pomocą formularza kontaktowego

INDOS SA działa w całej Polsce. W ciągu ponad 25 letniej działalności współpracowaliśmy z ponad 5000 podmiotów gospodarczych działających w całym kraju.

mapka

INDOS powstał we wrześniu 1991 roku i był pionierem w branży profesjonalnych usług finansowych związanych z obrotem wierzytelnościami. Dzisiaj jesteśmy na tym rynku firmą z najdłuższą tradycją.

W naszej branży jesteśmy firmą średniej wielkości. O jakości usług świadczonych przez INDOS SA decyduje zespół pracowników. W naszej firmie zatrudniamy ponad 60 specjalistów zakresu prawa, finansów i ekonomii.

W ciągu ponad 25 lat naszej działalności współpracowaliśmy z ponad 5000 podmiotów gospodarczych. Nasza spółka pracuje na zlecenie zarówno korporacji o ogólnoświatowym zasięgu, jak i dla małych i średnich przedsiębiorstw z terenu całej Polski. Zaufały nam m.in.: Nike Poland, Adidas Poland, Goldenline, Ryłko, Linde Gaz Polska, Sandvik Polska, Volvo Auto Polska, Metsa Tissue Poland, Johnson Controls Akumulatory, Zakłady Tłuszczowe KRUSZWICA SA i wiele innych.

W umowie faktoringowej INDOS SA (Faktor) zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Klienta (Faktoranta) większej części wierzytelności przedstawionej do faktoringu. Po podpisaniu umowy nasz Klient otrzymuje pieniądze w ciągu 24 godzin od daty wystawienia faktury. Pozostała kwota pomniejszona o umówione odsetki faktoringowe wypłacana jest Klientowi po wpłaceniu przez jego kontrahenta pełnej kwoty wierzytelności do naszej firmy w terminie określonym na fakturze.

Dowiedz się więcej

 

W naszej ofercie znajduje się wiele opcji faktoringu: faktoring niepełny, faktoring pełny, faktoring niejawny, faktoring odwrotny. Dzięki temu każdy Klient może wybrać rozwiązanie najlepiej dostosowane do jego potrzeb.

Czytaj więcej o poszczególnych rodzajach faktoringu >> #

W przypadku umownego zakazu cesji nasza firma oferuje faktoring niejawny. INDOS SA finansuje niewymagalne faktury wystawiane przez Klienta (Faktoranta), jednak nie dochodzi do przelania wynikających z nich praw. Dzięki temu Klient może skorzystać ze źródła finansowania, jakim jest faktoring, mimo umownego zakazu przelewu wierzytelności.

Faktoring jest jedną z form finansowania działalności przedsiębiorstw, alternatywną np. dla kredytu bankowego. Polega on na wykupie przez wyspecjalizowaną firmę (faktora) od przedsiębiorstwa (faktoranta) wierzytelności z tytułu sprzedaży towarów lub usług. Dzięki usłudze faktoringu przedsiębiorstwo uzyskuje środki finansowe wcześniej niż wynosi termin płatności podany na fakturze. W rezultacie faktorant nie musi czekać na spłatę wierzytelności od odbiorcy swoich produktów lub usług, zabezpieczając się jednocześnie przed ewentualnym opóźnieniem w spłacie.

Faktoring jest wykorzystywany w zarządzaniu płynnością finansową przedsiębiorstwa, ponieważ dzięki możliwości wyboru ilości wierzytelności oraz terminu ich sprzedaży faktorowi, pozwala on na regulację strumienia wpływów środków pieniężnych do przedsiębiorstwa.

Według definicji faktoringu przyjętej na Międzynarodowej Konwencji Faktoringu w Ottawie 8 maja 1988 r. z  ekonomicznego i prawnego punktu widzenia firma faktoringowa wykonuje co najmniej dwie z czterech czynności:

  • finansuje bezsporne i niewymagalne należności,
  • prowadzi sprawozdawczość i konta dłużników,
  • egzekwuje należności,
  •  przejmuje ryzyko wypłacalności odbiorcy.

Faktoring jest szczególnie korzystny, gdy:

  • firma chce mieć szybki dostęp do środków pieniężnych,
  • w firmie występują okresowe niedobory gotówki, wynikające np. z przyznania odbiorcom kredytu kupieckiego,
  • odbiorcy żądają dłuższych terminów płatności, natomiast firmie zależy na wolumenie sprzedaży i szybkim otrzymywaniu gotówki za sprzedane produkty i usługi,
  • firma rozpoczyna współpracę z nowym kontrahentem i nie zna jego pozycji rynkowej i zdolności do terminowego regulowania zobowiązań,
  • firma ma stałych odbiorców towarów i usług,
  • przedsiębiorstwo chce zdyscyplinować dłużników do terminowego wywiązywania się z płatności,
  • ubieganie się o kredyt jest niemożliwe ze względu na brak odpowiedniego zabezpieczenia,
  • firma wykazuje nierównomiernie rozłożone w czasie zapotrzebowanie na środki pieniężne (okresowe),
  • przedsiębiorstwu zależy na dokładnym planowaniu wpływów i wydatków – koszty administracyjne ponoszone z tytułu udzielanych kredytów kupieckich są wysokie.

Windykacja

Nasze jedyne wynagrodzenie to prowizja od odzyskanych kwot. Nie pobieramy opłaty wstępnej za przyjęcie zlecenia, ani żadnych opłat stałych. Na etapie postępowania sądowego kredytujemy części kosztów z nim związanych. Kredytujemy również koszty zastępstwa procesowego w egzekucji.

Faktoring
 Nie stosujemy stałej miesięcznej opłaty ryczałtowej. Zapłacisz tylko prowizję, której wysokość zależna jest od faktycznego czasu i wysokość kwoty finansowania. Pobieramy także jednorazową opłatę przygotowawczą.

Zakup wierzytelności i pożyczki
W przypadku zakupu wierzytelności i pożyczek opłata ma formę indywidualnie negocjowanej prowizji.

W naszej ofercie znajduje się: windykacja powiernicza, windykacja na zlecenie, windykacja na zlecenie polubowna oraz unikalna na rynku usługa windykacji z zaliczką. Dzięki temu każdy Klient może wybrać rozwiązanie najlepiej dostosowane do jego potrzeb.

Czytaj więcej o poszczególnych rodzajach windykacji >> #

Największą  zaletą  tej  formy windykacji należności  jest to,  że  Klient  nie musi  czekać  na  pieniądze  do  momentu  odzyskania ich  od  dłużnika.  Zaliczkę  pozwalającą  na zachowanie  płynności  finansowej  wypłacamy  w  momencie przyjęcia  zlecenia.  Tak  jak  przy  windykacji  powierniczej Klient  na  czas  wykonania  usługi  przelewa  na  nas prawa  do  wierzytelności.  Po  skutecznej windykacji należności przekazujemy  Klientowi kwotę  odzyskaną  od  dłużnika, pomniejszoną o wypłaconą zaliczkę oraz uzgodnione wynagrodzenie.

Nie, zajmujemy się tylko wierzytelnościami pochodzącymi z obrotu gospodarczego.

Dług wynika ze zobowiązania dłużnika wobec wierzyciela i oznacza niespełniony obowiązek pewnego świadczenia przez zobowiązanego (dłużnika) na rzecz osoby uprawnionej (wierzyciela). Świadczenie to może być zarówno pieniężne jak i rzeczowe. Przyczyną powstania długu jest opóźnienie w wykonaniu zobowiązania. Po upływie terminu wymagalności wierzyciel lub firma windykacyjna, która go reprezentuje ma prawo zwracać się do dłużnika o spłatę długu.

Wierzytelność to całość uprawnień wierzyciela wynikających z danego zobowiązania. Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien żądanie spełnić. Uprawnienie wierzyciela nazywa się wierzytelnością, obowiązek dłużnika – długiem. Wierzytelność i dług są dwiema stronami tego samego stosunku prawnego (zobowiązania). W ujęciu węższym, szczególnie zaś w obrocie gospodarczym, przez wierzytelność rozumie się wierzytelność pieniężną, powstałą z tytułu sprzedaży towarów lub świadczenia usług. Takie wierzytelności często noszą nazwę wierzytelności handlowych i jako takie stają się przedmiotem obrotu.

Wierzytelność jest antonimem długu i synonimem należności.

Przedawnienie jest tradycyjną instytucją prawa cywilnego. Reguluje ją Kodeks cywilny w art. 117-125. Roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu, co znaczy, że po upływie określonego prawem terminu nie mogą być skutecznie egzekwowane. Dla właściwego ustalenia, czy doszło do przedawnienia, konieczne jest określenie daty, od której należy liczyć przedawnienie. Zgodnie z art. 120 Kodeksu cywilnego bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

W Polsce zasadą jest, że termin przedawnienia wynosi 10 lat. Jednak od tej zasady są bardzo znaczące wyjątki. Otóż roszczenia okresowe (powtarzalne) przedawniają się z upływem lat 3. Przykładem takich roszczeń może być zapłata czynszu przy umowie najmu, zapłata raty wynagrodzenia (w wypadku umowy leasingu), zapłata renty. Tak samo roszczenia wynikające z prowadzenia działalności gospodarczej przedawniają się z upływem 3 lat.

Przepisy poświęcone poszczególnym umową mogą i przewidują oddzielne terminy przedawnienia. I tak roszczenia:

  • z umowy sprzedaży przedawniają się z upływem lat 2 (ale dotyczy to tylko roszczeń przedsiębiorców),
  • z umowy o dzieło z upływem lat 2 (od kiedy dzieło zostało oddane lub miało być oddane),
  • z umowy najmu z upływem 1 roku,
  • z umowy użyczenia upływem 1 roku,
  • z umowy rachunku bankowego z upływem lat 2,
  • z umowy zlecenia z upływem lat 2.

Bieg terminu przedawnienia ulega przerwaniu na skutek skierowania przez wierzyciela sprawy do sądu lub do organu egzekucyjnego, jak również poprzez uznanie długu przez dłużnika, czy wszczęcie mediacji. Po każdym przerwaniu termin przedawnienia biegnie na nowo. W pierwszym wymienionym przypadku (skierowanie sprawy do sądu lub komornika), termin biegnie od nowa dopiero od momentu zakończenia wskazanych postępowań.

Wymagalność roszczenia oznacza zaktualizowanie się obowiązku świadczenia. Wierzyciel ma więc prawną możliwość żądania zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności.  Datę wymagalności z reguły określa rachunek lub faktura poprzez wskazanie terminu płatności, tj. terminu, do którego mamy możliwość zapłacić, a wierzyciel nie powinien wtedy kierować sprawy do sądu, może bowiem narazić się na zarzut przedwczesności powództwa. Datą wymagalności jest zaś następny dzień roboczy, w którym wierzyciel może już podejmować działania zmierzające do przymusowego ściągnięcia należności. 

Po upływie terminu przedawnienia roszczenie nie wygasa, ale staje się tzw. zobowiązaniem naturalnym. Egzekucji długu można nadal domagać się na drodze sądowej. Jeżeli w trakcie postępowania sądowego dłużnik sam nie podniesie zarzutu przedawnienia długu zarzut ten nie jest brany pod uwagę przez sąd z urzędu.

Jeżeli jednak dłużnik powoła się na instytucję przedawnienia, wtedy sąd oddali powództwo, a dłużnik nie będzie zobowiązany do zapłaty długu. Należy jednak pamiętać, że wierzyciel nie ma obowiązku informowania dłużnika o tym, że jego długi uległy przedawnieniu.

Windykacja należności to dochodzenie należnych roszczeń, za pomocą metod i środków dozwolonych przez obowiązujące przepisy prawne.
Rozróżniamy:

  • windykację polubowną polegającą na monitowaniu dłużnika, które ma doprowadzić do dobrowolnej spłaty należności,
  • windykację sądową, której celem jest uzyskanie tytułu egzekucyjnego opatrzonego klauzulą wykonalności będącego podstawą do egzekucji komorniczej,
  • windykację komorniczną i pokomorniczną, obejmującą pełną obsługę kontaktów z komornikiem (przekazanie egzekucji, nadzór egzekucji, wnioskowanie o egzekucję z konkretnego majątku oraz o licytację mienia ruchomego lub nieruchomości, wznowienie egzekucji), a także poszukiwanie w drodze wywiadu gospodarczego ukrytego majątku dłużnika odpowiedniego do zaspokojenia roszczenia.

Większość dużych przedsiębiorstw posiada własne działy zajmujące się odzyskiwaniem należności. Są one często wspomagane lub zastępowane przez szereg wyspecjalizowanych firm windykacyjnych.

Formy zabezpieczenia spłaty wierzytelności dopuszczalne przez prawo to przede wszystkim: zastaw zwykły i rejestrowy, hipoteka, przewłaszczenie na zabezpieczenie, blokada środków na rachunku bankowym, pełnomocnictwo do rachunku bankowego, poręczenie, gwarancja bankowa, weksel, cesja wierzytelności na zabezpieczenie.

Prawo dopuszcza także sprzedaż wierzytelności (przelew wierzytelności na inny podmiot za zapłatą ceny) w sytuacji, gdy wierzyciel nie posiada dostatecznych środków na jej wyegzekwowanie lub nie może czekać na termin zapłaty.

Miękka windykacja, nazywana również windykacją przesądową czy polubowną, jest pierwszym z etapów procesu windykacji. Na etapie przygotowawczym obejmuje ona takie działania jak badanie kondycji finansowej dłużnika w tym ustalenie jego aktualnej sytuacji prawnej, ustalenie składników majątku i źródeł przychodów dłużnika. W ten sposób identyfikowane są szanse i sposoby na wyegzekwowanie należności.

Kolejne działania z zakresu windykacji polubownej mają na celu zmotywowanie dłużnika do dobrowolnej spłaty należności. Są to osobiste negocjacje z dłużnikiem, w trakcie których przedstawiane są dłużnikowi indywidualnie dobrane rozwiązania m.in. kompensata należności i zobowiązań, zawarcie ugody z rozłożeniem długu na raty. Jeżeli dłużnik nie podejmuje rozmów, stosowane są kolejne środki perswazji, np. upublicznienie długu poprzez wpisanie dłużnika do Krajowego Rejestru Długów czy publikacja jego zobowiązań w ogólnodostępnych notowaniach wierzytelności.

O windykacji twardej, nazywanej również windykacją sądową i komorniczą, mówimy wtedy, gdy możliwe drogi porozumienia z dłużnikiem zostały wyczerpane i trzeba odwołać się do instytucji prawnych takich jak sąd i komornik. W konkretnych przypadkach oba typy windykacji mogą się ze sobą przeplatać a ich różnice zacierać.

Dowiedź się więcej o poszczególnych etapach windykacji

W obrocie gospodarczym zdarzają się sytuacje, w których wymagane jest specjalne zabezpieczenie transakcji handlowych. Odpowiadając na takie zapotrzebowanie INDOS SA oferuje swoim Klientom możliwość udzielenia poręczenia. W jego ramach nasza firma na zlecenie Klienta zobowiązuje się do wykonania świadczenia pieniężnego na rzecz innego podmiotu, jeżeli Klient nie wykona tego świadczenia. Poręczenie sporządza się w formie pisemnej pod rygorem nieważności.

Sprzedaż wierzytelności jest najprostszym sposobem na natychmiastowe uzyskanie gotówki i pozbycie się problemów z nierzetelnym kontrahentem. Transakcja taka dokonywana jest na podstawie umowy zakupu należności, zwanej również cesją lub przelewem wierzytelności. Na mocy umowy wszelkie związane z wierzytelnością prawa i obowiązki przechodzą na kupującego, natomiast wierzyciel bardzo szybko odzyskuje środki finansowe, nie ponosi kosztów związanych z windykacją, nie musi się też martwić ewentualnym postępowaniem sądowym, egzekucyjnym, czy polubownym. Dodatkowo wykup należności doskonale wspiera płynność finansową firmy, stając się równoległym do kredytu źródłem finansowania.
INDOS SA skupuje wierzytelności, które spełniają następujące warunki:

  • pochodzą z obrotu gospodarczego,
  • dłużnik nie uzależnił dokonania cesji wierzytelności od swojej pisemnej zgody,
  • są wymagalne i nieprzedawnione na dzień zawarcia umowy,
  • są wolne od wszelkich postępowań sądowych, w tym upadłościowego lub układowego,
  • nie mogą być obciążone prawami osób trzecich, czy też zajęte przez organ egzekucyjny,
  • cesja nie może sprzeciwiać się ustawie, czy też zastrzeżeniu umownemu jeżeli takowe występuje,
  • cesja nie może zmieniać właściwości zobowiązania.

Indos to przeniesienie wszelkich praw płynących z weksla, czeku i niektórych innych rodzajów papierów wartościowych przez jego posiadacza (Indosanta) na rzecz innej osoby (Indosatariusza).

Cechą charakterystyczną tego typu postępowania jest uproszczenie i szybkość rozpoznawania spraw. W postępowaniu nakazowym powód wnosi 1/4 wysokości opłaty sądowej ustalonej dla sprawy z chwilą wnoszenia pozwu. Ten tym postępowania dotyczy sytuacji, w której wierzyciel zamierza dochodzić swoich roszczeń pieniężnych lub świadczenia określonych rzeczy zamiennych, opierając swoje żądanie przede wszystkim na podstawie:

  • dokumentu urzędowego,
  • zaakceptowanego przez dłużnika rachunku,
  • wezwania dłużnika do zapłaty i pisemnego oświadczenia dłużnika o uznaniu długu,
    zaakceptowanego przez dłużnika żądania zapłaty, zwróconego przez bank i nie zapłaconego z powodu braku środków na rachunku bankowym,
  • weksla, czeku, warrantu lub rewersu należycie wypełnionego, których prawdziwość i treść nie nasuwają wątpliwości,
  • dołączonego do pozwu umowy, dowodu spełnienia wzajemnego świadczenia niepieniężnego oraz dowodu doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, jeżeli powód dochodzi należności zapłaty świadczenia pieniężnego lub odsetek w transakcjach handlowych określonych w ustawie z dnia 12 czerwca 2003 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. Nr 139, poz. 1323).

Domagając się wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, wierzyciel musi wykazać, iż przed skierowaniem sprawy do sądu podjął próbę polubownego rozwiązania sporu z dłużnikiem. Taką próbą będzie w szczególności wysłanie wezwania do zapłaty z zakreśleniem dłużnikowi terminu do uregulowania dłużnej należności.

Efektem postępowania jest wydanie nakazu zapłaty, który jest tytułem egzekucyjnym i wiąże się z koniecznością zaspokojenia w całości wierzyciela w przeciągu 2 tygodni od chwili doręczenia danego nakazu bądź też wniesienia własnych zarzutów, za pomocą których pozwany powinien przedstawić wszelkie zarzuty przeciwko twierdzeniom powoda, a także wskazać wszelkie okoliczności na dowód swojego stanowiska. Wniesienie zarzutów musi czynić zadość przede wszystkim wymogom formalnym, z czym wiąże się obowiązek uiszczenia przez pozwanego opłaty sądowej w wysokości 3/4 wysokości opłaty sądowej ustalonej dla sprawy w postępowaniu nakazowym.

Nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym z chwilą jego wydania stanowi tytuł zabezpieczenia wykonalny bez nadawania klauzuli wykonalności, co umożliwia wierzycielowi niemalże od razu po jego uzyskaniu podjęcie właściwych kroków zmierzających do zabezpieczenia, a następnie zaspokojenia swojego roszczenia.

Specyfika tego postępowania polega na tym, że podobnie jak przy postępowaniu nakazowym, na podstawie pozwu i dołączonych do niego dokumentów, organ sądowy wyda bez rozprawy i bez wysłuchania pozwanego nakaz zapłaty, w którym poleca pozwanemu spełnienie świadczenia. Z punktu widzenia szybkości zaspokojenia się powoda jest to postępowanie dużo korzystniejsze niż postępowanie zwykłe.

Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym sąd wydaje w trybie uproszczonym. Natomiast roszczenie musi być oczywiście udokumentowane, a przytoczone w pozwie okoliczności nie mogą budzić wątpliwości. Przy wnoszeniu pozwu w trybie upominawczym konieczne jest uiszczenie opłaty sądowej w wysokości całości opłaty należnej, jak od pozwu w trybie zwykłym, tj. opłaty stosunkowej równej 5% wartości przedmiotu sporu. Po uprawomocnieniu się nakazu zapłaty sąd zwraca powodowi ¾ uiszczonej opłaty stosunkowej, a ¼ zasądza od pozwanego. W przypadku tego postępowania, kiedy to pozwany skutecznie wniesie sprzeciw od orzeczenia sądu automatycznie traci ono moc, a postępowanie toczy się dalej w trybie zwykłym procesowym.

Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym nie może być wydany, jeżeli według treści pozwu:

  • roszczenie jest oczywiście bezzasadne;
  • przytoczone okoliczności budzą wątpliwość;
  • zaspokojenie roszczenia zależy od świadczenia wzajemnego;
  • miejsce pobytu pozwanego nie jest znane albo gdyby doręczenie mu nakazu nie mogło nastąpić w kraju (art. 499 K.p.c.).

W postępowaniu upominawczym inaczej niż w postępowaniu nakazowym, nie są wymagane jakieś szczególne dokumenty, które powinien przedstawić powód na poparcie swoich racji, na podstawie których sąd lub referendarz sądowy wyda nakaz zapłaty. Można, zatem dołączyć do pozwu na poparcie swoich racji zarówno takie dokumenty, jakie są wymagane dla wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym (np. rachunki zaakceptowane przez pozwanego, dokumenty urzędowe weksle i inne.), jak również inne dokumenty które zdaniem powoda stanowią dowód tego, że pozwany jest dłużnikiem uchylającym się od spełnienia zobowiązania (np.: rachunki lub faktury). Sąd może wydać nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w oparciu o dowód z przesłuchania stron lub świadków. Postępowanie upominawcze nie jest tak rygorystyczne odnośnie dowodów istnienia wymagalnej wierzytelności jak postępowanie nakazowe. Pozostaje jedynie wymóg dołączenia do pozwu przez powoda odpisów reklamacji lub wezwania do dobrowolnego spełnienia żądania i oświadczenia, co do stanowiska pozwanego w tym przedmiocie oraz informację lub odpisy pism świadczących o próbie wyjaśnienia spornych kwestii w drodze rokowań (art. 47912 § 2 K.p.c.). Obowiązek taki zachodzi jedynie w stosunkach między przedsiębiorcami.

Domagając się wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, wierzyciel musi wykazać, iż przed skierowaniem sprawy do sądu podjął próbę polubownego rozwiązania sporu z dłużnikiem. Taką próbą będzie w szczególności wysłanie wezwania do zapłaty z zakreśleniem dłużnikowi terminu do uregulowania dłużnej należności.

W przeciwieństwie do nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym – nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym nie stanowi tytuły zabezpieczenia ani nie jest natychmiast wykonalny.

Zajęcie komornicze jest pierwszym etapem w egzekucji z ruchomości lub wierzytelności. Dokonując zajęcia komorniczego ruchomości lub wierzytelności, komornik doręcza dłużnikowi zawiadomienie o wszczęciu egzekucji (art. 805 § 1 K.p.c.). Skutkiem zajęcia komorniczego jest to, iż wierzyciel uzyskuje prawo zaspokojenia się z ruchomości lub wierzytelności. Jednak dokonane zajęcie komornicze nie pozbawia dłużnika prawa własności zajętej ruchomości. Zgodnie natomiast z art. 847 § 1 K.p.c, komornik dokonuje zajęcia komorniczego przez wpisanie ruchomości do protokołu zajęcia.

Udział dłużnika nie jest konieczny przy zajęciu komorniczym. W wypadku nieobecności dłużnika przy tej czynności komornik powinien przywołać jednego lub dwóch świadków, chyba że zachodzi obawa, że wskutek upływu czasu na przywołanie świadków dojdzie do udaremnienia egzekucji (art. 812 § 2 K.p.c.). Opłata stosunkowa wynosi 15% wartości egzekwowanego świadczenia, jednak nie może być niższa niż 1/10 i wyższa niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jednakże w przypadku wyegzekwowania świadczenia wskutek skierowania egzekucji do wierzytelności z rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę, świadczenia z ubezpieczenia społecznego, jak również wypłacanych na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłku dla bezrobotnych, dodatku aktywizacyjnego, stypendium oraz dodatku szkoleniowego, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 8% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/20 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia.

Postępowanie zabezpieczające podobne jest do egzekucyjnego, z tym że nie zmierza do zaspokojenia wierzyciela (zwanego w postępowaniu zabezpieczającym uprawnionym), ale do zabezpieczenia jego roszczeń, które jeszcze nie zostały stwierdzone tytułem wykonawczym. Postępowanie zabezpieczające może poprzedzać postępowanie egzekucyjne. Środki uzyskane w postępowaniu zabezpieczającym przekazuje się na depozyt sądowy, a podlegają one wydaniu wierzycielowi po uzyskaniu przez niego tytułu wykonawczego i wszczęciu egzekucji.

Powód występujący do komornika z wnioskiem o wykonanie zabezpieczenia roszczenia zobowiązany jest w nim wskazać sposób i zakres zabezpieczenia, którym może być objęte nawet całe roszczenie zasądzone nakazem.

Jeżeli komornik dokonał zabezpieczenia roszczenia, to po jego dokonaniu pobiera opłatę stosunkową w wysokości 5% wartości roszczenia.

Klauzula wykonalności, to w dużym uproszczeniu dodatkowa pieczęć, którą sąd przybija na odpisie wyroku, aby potwierdzić, że jest on wykonalny. Bez takiej klauzuli nie jest możliwe dochodzenie przymusowego wykonania wyroku przez komornika sądowego. Dlatego zanim udamy się do komornika musimy napisać do sądu dodatkowy wniosek o nadanie wyrokowi klauzuli wykonalności. Sąd nada klauzulę tylko w ściśle określonych wypadkach, w szczególności jeśli wyrok jest prawomocny, co zazwyczaj wiąże się z sytuacją, kiedy nikt go nie zaskarżył i minął już termin do zaskarżenia albo jeśli od wyroku nie przysługują już żadne środki zaskarżenia. Warto podkreślić, że klauzulę wykonalności może uzyskać nie tylko wyrok sądowy, ale każdy tytuł egzekucyjny (np. bankowy tytuł egzekucyjny). Wniosek o nadanie klauzuli wykonalności sąd rozpoznaje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od dnia jego złożenia, termin ten jednak nie jest dla sądu wiążący. Istnieją sytuacje kiedy klauzula wykonalności jest nadawana bez wniosku. Tytułowi wydanemu w postępowaniu, które zostało lub mogło być wszczęte z urzędu, sąd nadaje klauzulę wykonalności z urzędu.

Jest to orzeczenie sądowe wydawane na posiedzeniu niejawnym bez udziału stron wyłącznie na podstawie treści pozwu oraz dokumentów przedłożonych przez powoda. Nakaz zapłaty wydawany jest, gdy przedstawione przez powoda dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo jego racji. Orzeczenie przesyła się powodowi oraz pozwanemu, który w wyznaczonym terminie może wnieść środek zaskarżenia. Niezaskarżony nakaz zapłaty ma skutki prawomocnego wyroku.

Jest to dokument urzędowy stwierdzający uprawnienie wierzyciela do prowadzenia przeciwko dłużnikowi egzekucji. Tytuł wykonawczy składa się z dwóch elementów – tytułu egzekucyjnego oraz klauzuli wykonalności. Inaczej mówiąc tytuł wykonawczy to tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności.

Jest to dokument zawierający określenie dłużnika i wierzyciela oraz wskazujący na świadczenie należne wierzycielowi, które będzie mógł jednak dochodzić dopiero po nadaniu klauzuli wykonalności. Tytuły egzekucyjne mogą być sądowe (wydane przez sąd np. wyroki, nakazy zapłaty, ugody sądowe, postanowienia) lub pozasądowe (wydane przez inne niż sąd podmioty, którym prawo nadaje taką możliwość np. banki – tzw. bankowy tytuł egzekucyjny lub notariusze – akt notarialny, w którym dłużnik poddał się egzekucji).

Jest to postępowanie, które przeprowadza się w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo na skutek wyjątkowych i niezależnych od niego okoliczności zaprzestało lub przewiduje, że w najbliższym czasie zaprzestanie płacenia długów, chce jednak przygotować plan naprawczy i uniknąć likwidacji. Postępowanie restrukturyzacyjne prowadzone jest w celu zawarcia układu z wszystkimi lub niektórymi wierzycielami przedsiębiorstwa, przez który rozumie się wzajemne porozumienie przedsiębiorstwa i jego wierzycieli, prowadzące do polubownego zaspokojenia wierzytelności, osiągniętego w rezultacie wzajemnych ustępstw i kompromisu. Propozycje układowe mogą obejmować m.in.: odroczenie spłaty długów, rozłożenie spłaty długów na raty, zmniejszenie sumy długów, wskazanie zabezpieczenia wykonania zobowiązań dłużnika, zamianę wierzytelności na udziały w przedsiębiorstwie. Restrukturyzacja odbywa się poprzez jedno z czterech postępowań: postępowanie o zatwierdzenie układu, przyspieszone postępowanie układowe, postępowanie układowe lub postępowanie sanacyjne. Różnią się one między sobą zakresem uprawnień jakie przysługują samodzielnie dłużnikowi oraz wierzycielom, a także zakresem kontroli dokonywanej przez sąd. Układ przyjęty przez zgromadzenie wierzycieli powinien być zatwierdzony przez sąd.

Jest to postępowanie, które toczy się po ogłoszeniu upadłości przedsiębiorstwa. Toczy się ono w sądzie, który ogłosił upadłość i ma na celu równomierne zaspokojenie wszystkich wierzycieli upadającej spółki. Czynności postępowania upadłościowego pełni sędzia – komisarz, który kieruje tokiem postępowania oraz nadzoruje czynności wyznaczonego przez sąd syndyka masy upadłościowej obejmującego majątek upadłego przedsiębiorstwa, zarządzającego tym majątkiem i przeprowadzającego likwidację przedsiębiorstwa. Po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu zobowiązań masy upadłościowej i wierzytelności uprzywilejowanych sąd wydaje postanowienie o ukończeniu postępowania upadłościowego. Sąd może umorzyć postępowanie upadłościowe wtedy, gdy majątek masy upadłościowej nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów tegoż postępowania.

Brak zapłaty wierzytelności pieniężnej skutkuje możliwością naliczenia przez wierzyciela odsetek za opóźnienie. Naliczanie następuje od dnia następnego po terminie płatności. Wyróżnić można 4 rodzaje takich odsetek.

Po pierwsze, odsetki ustawowe za opóźnienie, tj. takie, których sposób wyliczenia precyzuje Kodeks Cywilny (są one w stosunku rocznym równym sumie stopy referencyjnej NBP i 5,5 punktów procentowych, jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona – obecnie wynoszą 7%).

Po drugie, odsetki maksymalne za opóźnienie, tj. w najwyższej dopuszczalnej wysokości (w stosunku rocznym odpowiadają dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie).

Po trzecie, odsetku umowne za opóźnienie, tj. w wysokości ustalonej przez strony transakcji handlowej, nie mogą być wyższe niż odsetki maksymalne za opóźnienie – obecnie nie mogą przekroczyć 14% w stosunku rocznym.

Po czwarte wreszcie, odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, tj. takie, które wynikają z zapisów Ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych i dotyczą wyłącznie stosunków pomiędzy przedsiębiorcami (w wysokości równej sumie stopy referencyjnej NBP i 8 punktów procentowych – obecnie wynoszą 9,5% w skali roku).